Dinar nosi ime rimskog novčića

Denarijus je bio osnovni srebrni novčić Rimske republike, uveden oko 211. godine pre nove ere. Ime dolazi od latinskog deni — „po deset”, jer je vredeo deset bakarnih asa.

Kako je reč preživela carstvo

Rimsko carstvo je propalo, ali je reč nastavila da putuje. Vizantija je imala svoj denarion, a arapski svet je zlatnik nazvao dinar — reč koja je i danas u upotrebi u više zemalja severne Afrike i Bliskog istoka.

Preko Sredozemlja se vratila i u Evropu: francuski denier, italijanski denaro, španski dinero, koji jednostavno znači „novac”.

Srpski dinar

Prvi srpski dinari kovani su u 13. veku, najverovatnije u vreme kralja Radoslava, a u punom obimu od kralja Milutina. Bili su srebrni i kovani su po ugledu na mletački groš — toliko verno da su Mlečani protestovali, a Dante je u „Paklu” pomenuo srpskog kralja koji „krivotvori mletački novac”.

Srebro za taj novac dolazilo je iz srpskih rudnika — Brskova, Rudnika, Novog Brda i drugih. Kovnice su radile pri rudnicima i pri dvoru.

Povratak posle pet vekova

Posle osmanskog osvajanja srpski novac je nestao. Vraćen je tek 1868. godine, kada je knez Mihailo Obrenović dao da se kuju prvi bakarni dinari, a nekoliko godina kasnije i srebrni.

Otad dinar traje, uz sve promene država kroz koje je prošao — a ime mu je i dalje isto ono koje su rimski vojnici koristili u vreme Hanibala.